Απόγευμα Τετάρτης, σε μια ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη όπου οι περισσότεροι προτίμησαν να το περάσουν πίνοντας τον καφέ τους στην παραλία, αποφάσισα να το αξιοποιήσω πηγαίνοντας να δώ από κοντά την προσπάθεια του Ολυμπιακού στον πρώτο αγώνα για τα play-off στο Κλ. Βικελλίδης. Μετά το τέλος του αγώνα με διακατείχε ένα και μόνο συναίσθημα. Απογοήτευση...

Απογοήτευση, όχι για το ότι έχασε με 2-0 από τον Άρη εκτός έδρας, αλλά για το γεγονός ότι ενώ έπαιζε με μια ομάδα το μυαλό της οποίας ήταν ακόμα στον τελικό του Σαββάτου, με όχι και τόσο ανεβασμένη ψυχολογία και με ελλείψεις βασικών παιχτών, δεν κατάφερε ποτέ να μπει στο κλίμα του αγώνα και να κάνει έστω και ΜΙΑ οργανωμένη προσπάθεια προς την αντίπαλη περιοχή.
Απογοήτευση, γιατί ενώ είχε ήδη προηγηθεί το -χ- στο ΟΑΚΑ, με νίκη εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό την 2η θέση, δεδομένου του προγράμματος των αγώνων.
Απογοήτευση, γιατί ενώ έχουν περάσει 4 μήνες από την αποχώρηση του Ζίκο (που υποτίθεται ήταν παραλίας), ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάζει την παραμικρή συνοχή, με το ανύπαρκτο κέντρο και την αδυναμία να αλλάξουν οι παίχτες του 3 σωστές πάσες σε μια φάση.
Απογοήτευση, γιατί παίχτες οι οποίοι παραπονιούνται ότι πρέπει να παίζουν πάντα βασικοί και παίχτες οι οποίοι νιώθουν ενοχλήσεις με το παραμικρό για να χάσουν καμιά προπόνηση, δεν έχουν ούτε καν το φιλότιμο να κινηθούν μέσα στο γήπεδο και ΠΕΡΠΑΤΑΝΕ κυριολεκτικά για 90 λεπτά.Τέτοια στατικότητα στο γήπεδο δεν έχω δει ούτε όταν παίζαμε στην αλάνα στη γειτονιά. Όταν παρακολουθείς το ματς από την κερκίδα καταλαβαίνεις ποιός παίχτης προσπαθεί και ποιός τρέχει και τη στιγμή αυτή στον Ολυμπιακό δεν υπάρχει κανείς που να τα κάνει αυτά.
Πραγματικά δεν ξέρω ποιά θα είναι η συνέχεια στα play-off, όμως πλέον έχω πειστεί για ένα πράγμα. Αν δεν αλλάξει κάτι σύντομα στον Ολυμπιακό η χθεσινή δεν θα είναι η μόνη απογοήτευση που θα ζήσουμε...

---

Social