Λίγες μέρες πριν τις δύο πολύ κρίσιμες αναμετρήσεις των προκριματικών με τον Άγιαξ, ήρθε η ώρα να δούμε και να αναλύσουμε τη περσινή χρονιά της ομάδας.

Μιας χρονιάς που βρήκε τον ΠΑΟΚ να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να κερδίζει το δικαίωμα να διεκδικήσει τη συμμετοχή του στο Champions League.

Η χρονιά και πέρσι ξεκινούσε με την πρόκληση της συμμετοχής στους ομίλους, του Europa League φυσικά. Ο Σάντος είχε αποφασίσει να πειραματιστεί με το υλικό της ομάδας, πιστεύοντας πως θα μπορούσε να παρουσιάσει ένα πιο επιθετικό πρόσωπο. Ήταν, όπως αποδείχτηκε, ένα από τα δύο μοιραία λάθη, που είχαν ως συνέπεια τον πρόωρο αποκλεισμό της ομάδας. Το άλλο λάθος, που κόστισε, έγινε από την πλευρά της διοίκησης. Παρότι λίγα πράγματα διέρρευσαν τότε – ο μηχανισμός αυτοπροστασίας της ομάδας έδειξε τότε και δείχνει και τώρα να λειτουργεί επιτέλους εξαιρετικά – η άδεια συμμετοχής στην αποστολή παιχτών που δεν υπολογίζονταν από τον προπονητή, χάλασε το κλίμα και διατάραξε τις ιδιαίτερες ισορροπίες μεταξύ των διαμορφωμένων παρεών. Ήρθαν μαζεμένοι και οι πολλοί τραυματισμοί και συνέπεια όλων των παραπάνω, ο αποκλεισμός από μια μέτρια Χέρενφεν, με την ομάδα να εμφανίζεται κατά κυριολεξία ως «τουρλουμπούκι», χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Κάπου εκεί το πράγμα πήγε να εκτροχιαστεί. Ευτυχώς, με πολύ κόπο, επικοινωνιακά η αποτυχία μαζεύτηκε και όλοι στράφηκαν στην έναρξη του πρωταθλήματος.

Εκεί όμως τα πράγματα δεν άλλαξαν. Η ομάδα δεν έπαιζε καλό ποδόσφαιρο και τα αποτελέσματα αύξαναν τη μουρμούρα στην κερκίδα. Στην ήττα από τον Ολυμπιακό δε, όλοι βιάστηκαν να πουν ότι η χρονιά τελείωσε και θα ναι μια από τα ίδια, χωρίς νίκες και πάλι στα ντέρμπι – όλα αυτά σ’ ένα ματς κλασικής γκαντεμιάς ΠΑΟΚ, όπου το σουτ-δοκάρι-έξω του Φιλομένο παραλίγο να χαρακτηρίσει όλη τη χρονιά! Όμως ευτυχώς για όλους, ο μη δογματικός Σάντος αλλά και η τύχη-ατυχία του Βιτόλο, ήταν οι παράγοντες που άλλαξαν την ομάδα. Ο Σάντος επανάφερε άρον άρον το πετυχημένο και δοκιμασμένο 4-2-3-1, αλλά και τον Κοντρέρας στο κέντρο της άμυνας. Ο τραυματισμός του Βιτόλο στη Τρίπολη επανάφερε και τον Γκαρσία στην ενδεκάδα, ο οποίος έδειξε τελείως διαφορετικό πρόσωπο, έχοντας καταλάβει πλέον σε τι πρωτάθλημα αγωνίζεται και η ομάδα έκτοτε απογειώθηκε! Οι νίκες, ενίοτε παίζοντας υποφερτό έως καλό ποδόσφαιρο επανήλθαν. Η εξαίρεση της ήττας από την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ δεν χάλασε το momentum και η θέση του ΠΑΟΚ στον βαθμολογικό πίνακα άρχισε να ταυτίζεται με τις δυνατότητές του.

Δυστυχώς όμως η σοβούσα αναταραχή – λόγω της οικονομικής στενότητας της ΠΑΕ – δεν άργησε να ξεσπάσει ως μια ακόμη αρνητική στιγμή της περυσινής περιόδου. Η ανοχή της διοίκησης στα πολλά προειδοποιητικά γεγονότα που είχαν προηγηθεί – μικροκρούσματα απειθαρχίας, αγωνιστική αλαζονεία των παιχτών – αλλά και οι ανακατατάξεις στο διοικητικό σχήμα, επέτρεψε να δημιουργηθεί μια κατάσταση, που θύμησε σκοτεινές εποχές του συλλόγου. Αποχή πριν το ματς κυπέλλου με τα Γιάννενα, κακή εμφάνιση και ταπεινωτικός αποκλεισμός, ήταν το αποτέλεσμα. Ένα ακόμη εξαιρετικά αρνητικό ορόσημο στην περυσινή παρουσία του ΠΑΟΚ.

Ευτυχώς η ομάδα δείχνει χαρακτήρα. Πολλά συνέβησαν τότε και ίσως κάποια στιγμή να μαθευτούν. Το σημαντικό είναι πως οι παίχτες από εκείνο το σημείο αλλάζουν συμπεριφορά. Η στοχοπροσήλωση τους αγγίζει το maximum. Βέβαια, χρειάστηκε ένας ακόμη οδυνηρός αποκλεισμός, αλλά τουλάχιστον το τελικό αποτέλεσμα τους δικαίωσε. Η ομάδα πραγματοποιεί πορεία πρωταθλητισμού και διεκδικεί τον τίτλο μέχρι τέλους, κάτι που έχει πολλά χρόνια να πετύχει. Πολλοί είπαν πολλά για το τι έφταιξε και δεν τα κατάφερε. Δεν θα προσθέσω κάτι, διότι πρόκειται για μια κουβέντα ατέρμονη. Το momentum, στο οποίο αναφέρθηκα πριν, οδήγησε την ομάδα στον υγιεινό περίπατο των play off και στη δεύτερη θέση τελικά, που έχει ως ανταμοιβή την συμμετοχή στα προκριματικά του Champions League.

Το ερώτημα λοιπόν είναι το εξής : η χρονιά ήταν πετυχημένη; Θα απαντήσω – με τη δική μου λογική φυσικά- πως ναι, ήταν πετυχημένη, καθώς τα θετικά που αφήνει είναι σαφώς περισσότερα από τα αρνητικά. Πρώτα απ’ όλα, πρακτικά, η ομάδα κατέκτησε την καλύτερη θέση μετά από αρκετά χρόνια. Επιπρόσθετα έκανε πρωταθλητισμό, κάτι που είναι εξαιρετικά επίπονο και ψυχοφθόρο και μέχρι ενός βαθμού έδειξε να το διαχειρίζεται σωστά. Βάρυνε πολύ τη φανέλα της ξανά, γέμισε με αυτοπεποίθηση κάθε κύτταρο του οργανισμού ΠΑΟΚ. Όλα αυτά, εκτός κι αν εμφανίσει αυτοκτονικές τάσεις, θα τα κεφαλαιοποιήσει στη φετινή χρονιά. Τόσο από την πλευρά του αγωνιστικού τμήματος, όσο και από τη διοίκηση. Τουλάχιστον μέχρι τώρα, από την έναρξη της προετοιμασίας, σε αντίστοιχες με τις περυσινές καταστάσεις, φαίνεται ότι τα παθήματα έγιναν μαθήματα. Ελπίζω ακόμη και σε περίπτωση άτυχων αποτελεσμάτων, η διαχείριση που θα γίνει να είναι ακόμη καλύτερη και η ομάδα να πορευτεί βάση του πλάνου της, όσο το δυνατόν λιγότερο επηρεασμένη. Τέλος, ο κόσμος είναι και πάλι στο πλάι της και μάλιστα δείχνει να έχει ωριμάσει σημαντικά, ώστε και οι δικές του αντιδράσεις να είναι μεστές και μετρημένες. Εάν ο συνδυασμός αυτός αφεθεί να λειτουργήσει απρόσκοπτα, πιστεύω πως η ομάδα θα συνεχίσει την ανοδική της πορεία κόντρα στην οικονομική της στενότητα, στην αδυναμία αγωνιστικής ενίσχυσης, στα λογής λογής εμπόδια που κατά καιρούς τοποθετούνται στο διάβα της και θα μας χαρίσει ακόμη περισσότερες στιγμές ανείπωτης ΠΑΟΚτσήδικης χαράς!

Υ.Γ. : Επειδή η επικαιρότητα τρέχει, τα αποτελέσματα της ομάδας στα φιλικά της παιχνίδια, αλλά κυρίως η αγωνιστική εικόνα της, έχουν δημιουργήσει πολύ αρνητικές εντυπώσεις. Η άποψή μου είναι να αφήσουμε την ομάδα να δουλέψει και να κρίνουμε σε 10 ημέρες, που θα έχουμε το πρώτο επίσημο παιχνίδι. Καταστροφολογικά σχόλια – έστω κι αν δεχτώ ότι είναι άσχημο να χάνεις από ομάδα γ εθνικής – δεν θα κάνω, καθώς πρόκειται για φιλικό προετοιμασίας, που σκοπός του είναι να εντοπιστούν τα όποια κακώς κείμενα της ομάδας και να διορθωθούν! Εάν όμως στο χορτάρι του Amsterdam Arena δεν εμφανιστεί μια ομάδα έτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αγώνα, τότε ναι η κριτική θα είναι αρκούντως σκληρή, διότι θα έχουμε αποτύχει!

Raskolnikov

---

Social