Δύο βραδιές ακόμη και μετά ο τελικός. Οι ομάδες που έφθασαν ως εδώ, το’ χουν καταφέρει με την αξία τους ομολογουμένως.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή να δούμε κατά πόσο οι άμαθες Ουρουγουάη και Ολλανδία, η «νεόπλουτη» Ισπανία και η μπαρουτοκαπνισμένη Γερμανία θα ανταποκριθούν στη μεγαλύτερη μάχη του πολέμου – γιατί ο τελικός πια είναι γιορτή. Οι αντιήρωες δεν αρκούν πλέον, είναι η ώρα των «στρατηγών» των ομάδων!

Η Ουρουγουάη του Φορλάν. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα δεν υπάρχει. Ψυχή της ομάδας κυριολεχτικά. Δεν είναι μόνο τα γκολ του – καθότι επιθετικός – αλλά η εν γένει συμπεριφορά του. Απόλυτη η ηρεμία στο παιχνίδι του, που περνά σε όλους τους υπόλοιπους. Στο βλέμμα του αντικατοπτρίζεται όλος ο εσωτερικός κόσμος της Ουρουγουάης. Αρκούντως «βρώμικοι» ως καθεαυτού λατίνοι αλλά και όμορφοι τρελοί, σαν παιδιά που διεκδικούν στην αλάνα το φανταστικό τους τρόπαιο.

Η Ολλανδία του Ρόμπεν. Τέτοια ποδοσφαιρόφατσα χρόνια είχε να φανεί στα γήπεδα. Έχει το στυλ –πουλάω-τη-ψυχή-μου-στο-διάλο αρκεί να βάλω εγώ το νικητήριο γκολ. Εντάξει, με τη Βραζιλία καθάρισε ο Σνάϊντερ, αλλά τα δυο επόμενα είναι δικά μου! Όταν με δεις στα δεξιά να παίρνω μπάλα στη γραμμή, να σπριντάρω με το χαρακτηριστικό καμπούριασμα και μετά να κόβω αριστερά με το μυτάκι, ναι είμαι έτοιμος… to write the future!

Η Γερμανία του Σβαϊστάϊγκερ. Σ’ αυτούς, στην πιο ΟΜΑΔΑ του τουρνουά, γίνεται πιο δυσδιάκριτος ο ρόλος του. Τα γκολ των Ποντόλσκι, Κλόζε και Μίλερ και η φινέτσα του Οζίλ έχουν κλέψει την παράσταση. Είναι όμως η δική του παρουσία, που τα κάνει όλα να φαίνονται απλά. Αυτός «ανοιγοκλείνει» την ομάδα πάνω στο χορτάρι, αυτός ανεβοκατεβάζει τον ρυθμό, αυτός είναι το πιο σύγχρονο παλαιάς κοπής «οχτάρι» στον κόσμο, βασιλιάς στη θέση του απερχόμενου –βλέπε Πίρλο. Είναι απλά αυτό, που οι άλλοι δεν έχουν.

Η Ισπανία του Βίγια. Ακόμη και τώρα, που τα δικά του γκολ οδηγούν τους Ισπανούς, όλοι περιμένουν το ξύπνημα του Τόρες. Είναι πραγματικά να απορείς, με τον τρόπο που τον αντιμετωπίζουν, εξορία στη γραμμή ενώ πρόκειται για το ότι πιο κοντινό στην επιτομή του φορ περιοχής, ο δικός τους φαν Μπάστεν! Οι άλλοι είχαν από πριν την αναγνώριση, εδώ ένας ηγέτης γεννιέται. Ούτε ο ίδιος φαίνεται να το συνειδητοποιεί ακόμη, το διασκεδάζει υπερβολικά, δεν αντιλαμβάνεται την ευθύνη. Κι όμως, αυτός είναι που θα τους πάει μακριά.

Για μένα αυτό είναι το Μουντιάλ. Όχι απλά μπάλα, αλλά και μια ιστορία, για τον ήρωα ή τον καταραμένο. Θέλω να το ζήσω όπως το έκανα από πιτσιρικάς, να ταυτιστώ και να βιώσω μαζί του αυτό που θα θυμάμαι μετά από χρόνια και θα σκέφτομαι… thanks for the memories. Ντιέγκο, πάμε γερά!

Υ.Γ. : Σ’ αυτό το επίπεδο προβλέψεις δεν χωρούν. Επειδή πάντως οι τέσσερις ομάδες μόχθησαν πολύ μέχρις εδώ και επειδή η διαφορές τους δεν είναι πολλές, πιστεύω πως οι ημιτελικοί θα κριθούν μετά το 90λεπτο.

Raskolnikov

---

Social