Πρώτος ημιτελικός του φετινού Champions League και δεν νομίζω ότι υπάρχει ποδοσφαιρόφιλος, που να μην τον συναρπάζει η κόντρα Ίντερ – Μπαρτσελόνα. Μια μάχη στην φιλολογία της οποίας υποβόσκει –αλλά κυριαρχεί- ο ενδόμυχος πόθος αυτοεπιβεβαίωσης ενός ανθρώπου, όχι όποιου κι όποιου, αλλά του Special One!

Περιμένω με φοβερή ανυπομονησία, όχι μόνο το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό, αλλά όλη τη σχετική δραστηριότητα αναφορικά με την διεξαγωγή του. Δεν είναι πλέον σε επίπεδο ομίλων, με τη χαλαρότητα που προδιαθέτει το συγκεκριμένο στάδιο του C.L., αλλά ένα βήμα πριν τον τελικό. Εδώ κάθε λάθος πληρώνεται ακριβά και πιστεύω πως ο λατρεμένος Ζοσέ – εξαιρετικός τακτικιστής- δεν θα αφήσει τίποτα στην τύχη.

Σε ότι αφορά δηλώσεις και ενέργειες, ούτε εγώ αλλά ούτε και κανένας άλλος, δεν νομίζω ότι μπορεί να προβλέψει τις κινήσεις του. Θυμίζω απλά την παρουσία του στη φυσούνα του Stanford Bridge, πριν την έναρξη της ρεβάνς με τη Τσέλσι, όπου βρισκόταν για να πιάσει κουβεντούλα με τα «παιδιά» του, να τους θυμίσει ποιος άλλαξε τη μοίρα της ομάδας και να υποχρεώσει τους διάφορους Λάμπαρντ,Τέρι κτλ. να υποταχθούν στο μεγαλείο του ανδρός!! Τώρα, απέναντι στο μέγεθος Μπαρτσελόνα θα πρέπει να ξεπεράσει τον εαυτό του, να ανεβάσει το επίπεδο των αγαπημένων mind games στον ανώτατο βαθμό. Πόσο μάλλον όταν ακόμη και ο απόλυτα κυνικός Ζοσέ, θα έχει να ανταπεξέλθει και στο συναίσθημα, που θα θολώνει τη κρίση του, γιατί ΝΑΙ ο Ζοσέ είναι οπαδός της Μπάρτσα!

Αγωνιστικά, σίγουρα θα αναγκαστεί να το γυρίσει σε κλεφτοπόλεμο. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα, που υποστηρίζουν ότι τους οπαδούς της Ίντερ περιμένει μια επιστροφή στο παρελθόν, στα χρόνια του Χερέρα και του Αγίου Κατενάτσιου! Βέβαια εκείνα τα χρόνια ήταν που η Ίντερ κατέκτησε τα δυο της κύπελλα, άρα δεν νομίζω ότι θα τους «χαλάσει» ιδιαίτερα, άλλωστε –παραφρασμένα- θα λέγαμε ότι ομάδα που ξεχνά και αποποιείται το παρελθόν της δεν έχει μέλλον (ούτε κούπα με μεγάλα αυτιά έκτοτε)!! Η Ίντερ έχει τη δυνατότητα να αντιπαρατάξει στο total football της Μπάρτσα πολύ τρέξιμο και τακτικό –αμυντικά- παιχνίδι. Όμως δεν νομίζω ότι αρκεί, χρειάζεται και ποιότητα δημιουργικά, που δεν υπάρχει. Η «χημική σύσταση» της φόρμουλας αντιμετώπισης των Καταλανών υπάρχει μόνο στο προηγούμενο δημιούργημα του Ζοσέ, όπου για κάθε εργάτη πολυτελείας (Λάμπαρντ, Μπάλακ, Εσιέν) υπάρχει ένας Ντρογκμπά, Κόουλ, Ανελκά, Μαλουντά (καμιά φορά και Ντέκο), που μπορεί με μια ενέργεια να αλλάξει τη ροή του αγώνα, να κάνει το απρόβλεπτο. Η αντιστοιχία στην Ίντερ είναι Ετό και Σνάιντερ, τέλος! Πρέπει η Ίντερ να κάνει δύο τέλεια παιχνίδια, για να έχει τύχη κόντρα στην –υποκειμενικά- καλύτερη και –αντικειμενικά- πιο φορμαρισμένη ομάδα του πλανήτη. Μπορεί; Μένει να το δούμε!

Θέλω να κλείσω το σχόλιο δηλώνοντας πως και εγώ είμαι λάτρης της Μπάρτσα, όχι μονάχα τώρα που είναι στα καλύτερά της, αλλά ανέκαθεν, όχι μόνο ποδοσφαιρικά μα και για όλα αυτά που πρεσβεύει το κλαμπ! Δεν παύει όμως να με εξιτάρει η κόντρα με τον άνθρωπο, που στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι έχει επιλέξει τον ρόλο του «απόλυτου κακού», μόνος εναντίον όλων και τώρα μόνος ενάντια στο «απόλυτο καλό» του ποδοσφαίρου, στην τέλεια εκδοχή της ποδοσφαιρικής ορθοδοξίας, που πρεσβεύει η Μπαρτσελόνα. Και αυτό που με εξιτάρει ακόμη περισσότερο είναι πως πρόκειται για μια ακόμη μάχη, πριν την τελική κρίση, που θα έρθει την επόμενη σαιζόν, με τον Special One –όπως φημολογείται- στον πάγκο της Ρεάλ!!

---

Social