Σκέτη πίκρα η προχθεσινή ήττα, ειδικά μετά το τελικό αποτέλεσμα-δώρο του ντέρμπι στο ΟΑΚΑ. Δυστυχώς δεν το εκμεταλλευτήκαμε κι έτσι τώρα πρέπει απλά να κάνουμε το 3χ3 στα τελευταία παιχνίδια και με τη λήξη της κανονικής περιόδου θα δούμε που έχουμε φτάσει. Ας πιάσουμε το χθεσινό παιχνίδι, πρώτα στο αγωνιστικό του κομμάτι κι έπειτα θα ψάξουμε τα αίτια της απρόσμενης ήττας.

Πρώτο ημίχρονο και παρακολουθούμε αυτό που περιμέναμε, δηλαδή τον ΠΑΟΚ να έχει κατοχή μπάλας και να ελέγχει το παιχνίδι. Η ευκολία με την οποία έφτανε στη περιοχή της ΑΕΚ ήταν εντυπωσιακή, καθώς η αμυντική λειτουργία της ένωσης ήταν από τις χειρότερες που έχω δει φέτος στην Τούμπα. Χαρακτηριστικό αυτού του γεγονότος, ήταν η ευκολία με την οποία αλλάζαμε παιχνίδι από αριστερά δεξιά και αντίστροφα, χωρίς τη παραμικρή πίεση, με συνέπεια να εκδηλώνουμε επίθεση πάντα στην «ανοιχτή» πτέρυγα της ΑΕΚ. Όμως η τελική μας ενέργεια ήταν πάντα κακή. Όλες οι σέντρες στο πουθενά –εξαίρεση η μοναδική καλή του Σορλέν που τελειώνει με τη κεφαλιά του Ίβιτς-, όλες οι προσπάθειες για κάθετη πάσα τσαπατσούλικες –εξαίρεση η μαγική μπαλιά του Γκαρσία που τελειώνει με σουτ του Ίβιτς. Έτσι ο ΠΑΟΚ πληρώνει το «τσαφ» του Χαλκιά και την αδυναμία του Κοντρέρας να διώξει και αποτέλεσμα πρώτου ημιχρόνου         -μαγική εικόνα- το 0-1. Η αίσθηση που κυριαρχεί σε όλους είναι ότι το ματς γυρνάει.

Δεύτερο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ  φορτσάρει, σε ένα πολύ καλό δεκαπεντάλεπτο, όμως το γκολ δεν έρχεται. Ο Μπάγεβιτς περνάει τον Μαντούκα στο παιχνίδι, γυρνάει τον Μπλάνκο στα χαφ και το παιχνίδι κλειδώνει για την ΑΕΚ. Ο κουρασμένος Γκαρσία αφήνει τον Βιτόλο να τρέχει για δύο, ενώ μπροστά ο μόνος που κάνει ορθόδοξο παιχνίδι, μέσα στη γενικότερη αναρχία που επικράτησε, είναι ο Ίβιτς, ο οποίος όμως δεν μπορεί να κερδίσει μόνος του το ματς. Μάλιστα, η επιθετική τριπλέτα της ΑΕΚ (Τζιμπούρ, Σκόκο, Μαντούκα), εκμεταλλεύεται τους χώρους που αφήναμε και απειλεί σε άλλες τρεις περιπτώσεις με δεύτερο γκολ, ενώ ο ΠΑΟΚ συνεχίζει ως το τέλος με μια ανούσια επιθετική δραστηριότητα. Τελικό αποτέλεσμα 0-1 και… ξενέρωμα!

Να το χρεώσω στον Χαλκιά; Όχι περισσότερο απ’ ότι στον Μουσλίμοβιτς, που αντί να πλασάρει σε κενή εστία, μπαίνει στη φάση με το εξωτερικό και καταφέρνει να διώξει τη μπάλα παράλληλα(!) με το τέρμα. Να το χρεώσω στην ατυχία; Όχι, δεν γίνεται να κάνεις 30 γεμίσματα, τα περισσότερα χωρίς πίεση και να βρίσκεις μόλις μια φορά συμπαίχτη σου. Δεν μπορεί να μην καταφέρνεις να τελειώσεις σωστά καμία εφόρμησή σου είτε με καλή τελική πάσα, είτε με ένα αξιοπρεπές σουτ (αν και χθες, εδώ που τα λέμε, με ένα σουτ βρε αδερφέ, μιας και δεν δοκιμάσαμε τα πόδια μας καθόλου!). Να το χρεώσω στον Κάκκο; Όχι, μπορεί να μην έδειξε δεύτερη κίτρινη-κόκκινη στον Γιάχιτς, αλλά ποιος μου λέει ότι έτσι όπως παίξαμε χθες θα το εκμεταλλευόμασταν.

Κορυφαίοι για μένα χθες οι Βιτόλο, Ίβιτς μακράν, άντε και ο Χαλκιάς, που στο δεύτερο ημίχρονο εξιλεώθηκε για το λάθος στο γκολ. Ο Γκαρσία όσο άντεχε βοήθησε την ομάδα, όμως μετά το 60 έκανε την χειρότερή του εμφάνιση, που θυμάμαι εγώ τουλάχιστον. Ο Κουτσιανικούλης υστερεί σε ανησυχητικό βαθμό στη τακτική και θέλει πολύ δουλειά για να πρωταγωνιστήσει σε παιχνίδια σαν το χθεσινό. Ο Μουσλίμοβιτς εμφάνισε το κακό του πρόσωπο, με θολωμένο μυαλό, ανούσιος κι όλα αυτά έχοντας αντίπαλο τον πιτσιρίκο Μανωλά! Κι αυτό που με τρελαίνει περισσότερο είναι ότι έβλεπα απ’ την άλλη το μεστό παιχνίδι του Τζιμπούρ, που δεν γίνεται παρά να σε βάζει σε σκέψεις…

Και τώρα τι; Για μένα προσωπικά, όπως επισήμανα και στην αρχή, κάνεις υποχρεωτικά το 3χ3, τελειώνεις τους αγώνες σου και έπειτα βλέπεις την συνέχεια. Όπως και να χει, όπως λέει και μια ψυχή : Caer esta permitido, levantarse es obligatorio!!

Raskolnikov

---

Social