Το σπάσιμο της αυγουστιάτικης σιγής ασυρμάτου -ελέω διακοπών- δυστυχώς δεν είναι για τον λόγο που όλοι περιμέναμε.

Η πρόκριση δεν επιτεύχθηκε και το χειρότερο είναι πως οφείλεται αποκλειστικά σε δικά μας λάθη. Εντάξει, σεβαστή η ποιότητα του Άγιαξ, αλλά χθες αυτοκτονήσαμε. Και επειδή η πίκρα είναι μεγάλη, θα αφήσω κατά μέρος τα λιβανίσματα και θα γράψω δύο τρία πράγματα που με εκνεύρισαν απίστευτα παρακολουθώντας τον αγώνα.

Ξεκινάω με το πλέον εξοργιστικό γεγονός, που δεν είναι άλλο από το… ανέκδοτο Τσιρίλο! Φτάνει πια, έλεος με τον συγκεκριμένο πρώην ποδοσφαιριστή. Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε το κάκιστο αγωνιστικό του πρόσωπο, που το μόνο που προσφέρει σε κάθε αγωνιστική του παρουσία είναι ορισμένα χαριτωμένα –sic- πλάνα, διανθισμένα με γκριμάτσες και διαμαρτυρίες σε αντιπάλους και διαιτητές. Τριανταφεύγα χρονών και ακόμη δεν ξέρει πώς να μαρκάρει, που να κινηθεί στον χώρο, να βάλει ένα σωστό τάκλιν και να κάνει κάτι άλλο με τη μπάλα στα πόδια πέρα από τυφλές γιόμες! Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ένα υποφερτό του παιχνίδι, που να δικαιολογεί την παρουσία του στο ρόστερ της ομάδας. Ειλικρινά, όποιος μπορεί να το καταφέρει ας ενημερώσει και μένα!

Συνεχίζω με τις ευθύνες Δερμιτζάκη, που για μένα είναι σημαντικές. Φυσικά, δεν φταίει αυτός που βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας, αλλά αυτός κοουτσάρισε, αυτός θα τα ακούσει. Εκτός λοιπόν της παρουσίας του συμπαθούς Ιταλού σε όλο το 90λεπτο, έκανε –με το δικό μου προσωπικό κριτήριο πάντα- κι άλλα σημαντικά λάθη. Στο διάστημα από το γκολ του Σάλπι στο 56΄ μέχρι και το πέναλντι που κέρδισε ο Μπουσαϊντι στο 77΄, η ομάδα ήταν ανύπαρκτη επιθετικά. Η εξήγηση φυσικά είναι απλή. Περνάει στο παιχνίδι ο Μουσλίμοβιτς στη θέση του Βιτόλο(!) και γίνονται οι εξής ανακατατάξεις στην διάταξη της ομάδας : Περνάει ο Σαλπιγγίδης έξω δεξιά και ο Βιερίνια μεταφέρεται στην αριστερή πλευρά, ενώ ο Σορλέν πλέον παίζει στον άξονα. Αποτέλεσμα : αχρηστεύεις τον Βιερίνια –τον πιο απειλητικό σου παίχτη μέχρι τότε- που δεν έχει την αριστερή πλευρά όσο τη φυσική του θέση στα δεξιά. Χάνεις την ποδοσφαιρική ευφυΐα του Σάλπι αλλά και το πρεσάρισμα ψηλά που προσφέρει όταν αγωνίζεται φουνταριστός. Με Σορλέν-Γκαρσία στο κέντρο δεν προλαβαίνεις τη μπάλα ποτέ, άρα δεν κάνεις κατοχή ποτέ, άρα δεν κάνεις οργανωμένη επίθεση ποτέ. Κατά συνέπεια επιδίδεσαι σε φεστιβάλ γιόμας με στόχο τον απείθαρχο τακτικά Βόσνιο, ο οποίος βρίσκεται στο γήπεδο οπουδήποτε αλλού, εκτός από τον χώρο δράσης του σέντερ φορ. Διατηρείται στο παιχνίδι ο σκασμένος Ίβιτς, που δυστυχώς χθες ήταν εκτός παιχνιδιού. Έτσι το πιο κρίσιμο 20λεπτο μετά τη γρήγορη μείωση σε 2-3 περνά με μηδέν επιθετικότητα από τον ΠΑΟΚ. Προκύπτει από το πουθενά το πέναλντι, χάνεται και ακόμη τίποτα. Μόλις στο 84΄ το σύστημα αλλάζει σε 4-4-2 με ρόμβο, με τον Πάμπλο να τρέχει μόνος στο κέντρο, Φιλομένο αριστερά και δύο φορ, που όπως και να το κάνουμε όταν παίζεις μόνο με γιόμες, πιο πολλές πιθανότητες έχεις να καταφέρεις κάτι με δύο μπροστά παρά με έναν. Το χαμένο τετ α τετ του Σαλπιγγίδη στο 86΄ νομίζω ότι έδωσε τέλος στην ελπίδα, ενώ το 3-3 στο 91΄ απλά έκανε πιο οδυνηρό τον αποκλεισμό.

Ειλικρινά, αναφέρω όλα τα παραπάνω, διότι εκτός από την στενοχώρια του αποκλεισμού, βλέπω να εξελίσσεται από χθες το βράδυ το γνωστό χρύσωμα του χαπιού με ατελείωτο λιβάνισμα περί τιμητικών αποκλεισμών, μη ήττας από τον Άγιαξ, ατυχίας, γκίνιας και άλλων γλυκανάλατων κλισέ. Όμως είσαι ΠΑΟΚ και όταν αποτυγχάνεις, τότε υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν σε παίχτες, προπονητή και διοίκηση. Χθες ΑΠΟΤΥΧΑΜΕ, τελεία και παύλα. Περιμένω τώρα την αντίδραση του οργανισμού ΠΑΟΚ, με απώτερο στόχο την πρόκριση στους ομίλους του Europa League, που είναι ζωτικής σημασίας για την ομάδα. Ανασυγκρότηση λοιπόν, για να μην αποτύχουμε ξανά…

Raskolnikov

---

Social