Περίμενα την ολοκλήρωση των δύο αγώνων, για τους οποίους προηγήθηκε αρκετή φασαρία από πλευράς οπαδών, με ανάλογες υποσχέσεις από πλευράς παιχτών, για βελτίωση της εικόνας της ομάδας. Τελικά να τι είδαμε…

Δυστυχώς, μια από τα ίδια. Το μόνο διαφορετικό ήταν το πάθος από πλευράς παιχτών. Φυσικά και αυτό έχει την εξήγησή του, καθώς αφ’ ενός το είχαν υποσχεθεί οι ίδιοι στους οπαδούς και δεν ήθελαν να εκτεθούν και αφ’ ετέρου ήταν εντός έδρας παιχνίδια –και μάλιστα σημαντικά παιχνίδια με σοβαρό κίνητρο νίκης- οπότε υπήρχε ο αναμενόμενος ενθουσιασμός. Αλλά από ουσία μηδέν, επανάληψη της τραγικής εικόνας μιας ομάδας, που πριν τρεις μήνες έσφυζε από υγεία και τώρα δεν έχει αρχή, μέση και τέλος.

Στο ματς της Πέμπτης δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια φάση της προκοπής και κλέψαμε τη νίκη με ένα γκολ τελείως κόντρα στη ροή του αγώνα. Ακόμη μια, απλώς καλά γυμνασμένη και γρήγορη ομάδα, μας εξέθεσε μέσα στο γήπεδό μας κάνοντας κατοχή μπάλας και φτιάχνοντας αυτή παιχνίδι, έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων σε όλο το 90λεπτο. Εάν δεν είχαν σεβαστεί τόσο πολύ το μύθο της Τούμπας, τότε εύκολα θα μπορούσε να έχει άλλη εξέλιξη το παιχνίδι. Τελικά η νίκη κάλυψε τα κακώς κείμενα και όλοι έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στον αγώνα με τον Άρη.

Από τη μια πλευρά ο Κούπερ με σαφές πλάνο για το πώς θα παίξει το ματς. Τους αφήνω στο πρώτο ημίχρονο με τη μπάλα στα πόδια, αφού μάλλον δεν θα ξέρουν τι να την κάνουν και στο δεύτερο φρεσκάρω σταδιακά την ομάδα, κλειδώνω το Χ – που ήταν και ο βασικός του στόχος – και αν μου κάτσει καμιά φάση κλέβω και τη νίκη. Ε, του έκατσε η φάση και τώρα μετά από δώδεκα χρόνια πανηγυρίζουν ξανά. Κι εμείς; Ανταποκριθήκαμε 100% στο ρόλο που μας είχε ετοιμάσει ο Έκτορ. Μάλιστα το «τεχνικό δίδυμο» Παύλου – Μάκη συνέβαλε με ζήλο στη πλοκή του έργου, βοηθώντας με την εμπνευσμένη αλλαγή του μοναδικού χαφ με τρεξίματα, που διαθέτει η ομάδα μας, αλλά και με άλλες εμπνεύσεις απόρροια της κλάσης του. Ο ΠΑΟΚ ολοκλήρωσε το ματς χωρίς κλασική ευκαιρία, χωρίς να πείσει κανένα με την εμφάνισή του ότι μπορούσε να κερδίσει.

Τα λάθη συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του αγώνα. Η μαζική γιούχα έφτανε από πλευράς κόσμου ως αντίδραση. Τα λαϊκά δικαστήρια της Θύρας 1 είναι βγαλμένα από άλλες εποχές, είναι πλέον αναχρονισμοί. Η ανακοίνωση της διοίκησης περιττή και ανούσια. Αυτά που κάνουν οι άλλοι, δεν μου ταιριάζουν εμένα. ΠΑΟΚ είσαι, αντέδρασε σαν ΠΑΟΚ λοιπόν.

Κύριοι, βλέπετε πώς έχετε καταντήσει την ομάδα. Τα έχω ξαναπεί σε προηγούμενα άρθρα μου και δεν θα επαναληφθώ. Μόνο κάτι ακόμη, για τελευταία φορά κι αυτό :

Καθίστε και σκεφτείτε αν αξίζει τον κόπο, όλη αυτή η προσπάθεια επανατοποθέτησης του μεγέθους ΠΑΟΚ στα αληθινά του μέτρα, να πάει στράφι για μερικά υπερφίαλα εγώ…

Υ.Γ. : Δεν αντιστοιχώ τον τίτλο του άρθρου σε κάποιο πρόσωπο συγκεκριμένα. Ας το κάνει ο καθένας, για όποιον/όποιους κρίνει ότι του ταιριάζει/τους ταιριάζει.

Raskolnikov

---

Social