Δεν θυμάμαι να έγινε ποτέ ερώτηση από Έλληνα δημοσιογράφο στον κ. Ρεχάγκελ, γιατί προτιμήθηκε ο Τζόρβας να υπερασπιστεί τα δίχτυα της εθνικής αντί του Χαλκιά, αλλά ακόμη και του Σηφάκη. Μια εύλογη ερώτηση όταν στο ρόστερ σου διαθέτεις τον πιο έμπειρο, τον πιο σταθερό, τον πιο έμπιστο Έλληνα τερματοφύλακα, αυτόν που δέχτηκε τα λιγότερα γκολ στο πρωτάθλημα που μας πέρασε, παίζοντας στην καλύτερη αμυντικά ομάδα.

Ο Κώστας Χαλκιάς είχε φτάσει στο νούμερο 2 των τερματοφυλάκων της εθνικής, πίσω από τον Αντώνη Νικοπολίδη και φάνταζε βέβαιο ότι θα είναι το νούμερο 1 μετά τη αποχώρηση του πρώτου. Όπως και ότι νούμερο 2 πλέον θα είναι ο Σηφάκης, ο οποίος επίσης είχε μια καλή σεζόν.

Αντί αυτού όμως, φτάνουμε στο σημείο να βλέπουμε την ενδεκάδα της εθνικής στον πρώτο αγώνα του παγκοσμίου κυπέλλου και το νούμερο 1 να είναι ο Τζόρβας. Ο Τζόρβας προέρχεται από μια πολύ μέτρια(στην καλύτερη) χρονιά στον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε θα λέγαμε κατ’ ανάγκη(βλέπε Γκαλίνοβιτς). Ένας τερματοφύλακας με – ομολογουμένως -πολύ καλά ρεφλέξ και εκτίναξη αλλά με τρανταχτές αδυναμίες, όπως οι έξοδοί του(σχεδόν δεν υπάρχουν), το διάβασμα τον φάσεων, η απειρία του. Ακόμη και την προσωπικότητα που απαιτεί αυτή η θέση στο ποδόσφαιρο, δεν τη συναντάμε στον Τζόρβα. Για μένα ο Τζόρβας είναι ο κλασικός ποδοσφαιριστής που έγινε τερματοφύλακας ντε και καλά λόγω των ρεφλέξ του, αλλά μέχρι εκεί. Καμία άλλη επαφή με το αντικείμενο. Σκεφτείτε μόνο ότι τα ρεφλέξ περνάνε σε δεύτερη μοίρα μπροστά σ’ αυτά που χρειάζεται να κάνει ένας τερματοφύλακας. Γι’ αυτό άλλωστε όσο μεγαλύτερος ηλικιακά, τόσο πιο μεστός, σίγουρος και ικανός παρότι τα ρεφλέξ σιγά σιγά πάνε περίπατο. Και αυτά τα λέω εγώ ο «άμπαλος». Το τεχνικό επιτελείο δεν τα έβλεπε; Και ας υποθέσουμε ότι αυτοί ως γνώστες του αντικειμένου και επαγγελματίες είδαν κάτι διαφορετικό και εμπιστεύτηκαν τον Τζόρβα. Μετά την τραγική εμφάνιση του στον πρώτο αγώνα γιατί τον ξαναεμπιστεύτηκαν; Μετά την άσχημη εμφάνιση του δεύτερου αγώνα, γιατί πάλι το ίδιο; Εδώ να υπενθυμίσω ότι οι άλλοι 2 τερματοφύλακες είναι ο Χαλκιάς και ο Σηφάκης και όχι κάποιοι που με «αναγκάζουν» να χρησιμοποιήσω τον Τζόρβα.

Τυχαίο; Δε νομίζω…

Δηλαδή θα δημιουργήσουμε από μόνοι μας το σύνδρομο της Αγγλίας στην εθνική μας ομάδα;

Βέβαια όχι μόνο δεν ρωτήθηκε ο κ. Ρεχάγκελ για την επιλογή τού τερματοφύλακα, αλλά είδαμε και τους γνωστούς δημοσιογράφου/σχολιαστές της Ελληνικής τηλεόρασης, εμμέσως να την υποστηρίζουν και να τη θεωρούν λογική. Πραγματικά, σαν να μην υπήρχε άλλη επιλογή και ήμασταν καταδικασμένοι να παίξουμε με τον Τζόρβα.

Τυχαίο; Δε νομίζω…

Και να ήταν μόνο αυτό. Ξάφνου εμφανίζεται στο δεξί άκρο της άμυνας… ο Σειταρίδης!! Ένας πρών ποδοσφαιριστής δηλαδή.

Πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές για το εθνικό μας συγκρότημα. Οι οποίες έγιναν ακόμη πιο συγκλονιστικές με την εμφάνιση του Βύντρα στο κέντρο της άμυνας(;;;;;;). Που είναι ο Σωκράτης οεο;;;; Που είναι δηλαδή, ο καλύτερος Έλληνας αμυντικός(που κάποιοι… Ιταλοί δώσανε κάποια ευρώ για να τον αγοράσουν!!!!);;;;;; Μη ξεχνάμε και τις διορθωτικές κινήσεις από τον πάγκο του στυλ Πατσατζόγλου(που είναι ο Καφές, ο Φωτάκης οεο;;;;;)

Με αυτά και μ’ αυτά, φτάσαμε στο σημείο ο Χαριστέας( ο Μπαλάφας/Τζιώλης της κερκίδας) να είναι πταίσμα ως επιλογή για δεξί χάφ και να μην απασχολεί σχεδόν κανένα! Φυσικά και ο χρυσός σκόρερ με την Ουκρανία στα προκριματικά, Σαλπιγγίδης, δεν ήταν αρκετός. Και ας σκόραρε το πρώτο γκολ της εθνικής σε Παγκόσμιο, πάλι δεν ήταν αρκετός για τις αντεπιθέσεις μας κόντρα στην Αργεντινή(βλέπετε, υπάρχει και ο Σαμαράς που ξεχύνεται σαν εμετός στην κόντρα επίθεση).

Τυχαίο; Δε νομίζω…

Φυσικά και οι παίχτες δώσανε αυτό που μπορούσανε. Κάνανε ό,τι καλύτερο. Από εκεί και πέρα όμως δεν είναι στο απυρόβλητο για την όποια κριτική. Οι δηλώσεις Τοροσίδη μετά την ιστορική νίκη επί της Νιγηρίας μόνο προσβλητικές προς τους Έλληνες μπορούν να χαρακτηριστούν, σε αντίθεση με τις ψύχραιμες και ώριμες τοποθετήσεις Σαλπιγγίδη.

Για μένα αποκάλυψη θεωρώ τις εμφανίσεις του Τζιώλη. Ένας παίχτης που εκδιώχθηκε από τον Παναθηναϊκό, έφαγε το άπειρο κράξιμο από την κερκίδα και παρόλα αυτά επέδειξε ένα πολύ ώριμο στυλ στο παιχνίδι του με την Εθνική, πράγμα που δε το περίμενα καθόλου. Σταθερή αξία και με μπόλικο ποδοσφαιρικό τσαμπουκά ο Τοροσίδης. Ηγετική παρουσία στο χώρο του κέντρου από τον Κατσουράνη σε αντίθεση με τον κάλτ πλέον Καραγκούνη, πολλά τρεξίματα και δύναμη από τον Σαλπιγγίδη. Ο Γκέκας σε μια αμιγώς αμυντικογενή ομάδα, μόνο ως άτυχος μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού ο αδιάφορος Σαμαράς και ο – ακόμη πιο κάλτ από τον Καραγκούνη – Χαριστέας δεν ‘ακούμπησαν’.

Το συμπέρασμα μου είναι ότι την πρόκριση η Εθνική την είχε. Το ότι δε την κατάφερε, δεν οφείλεται στους παίχτες και ίσως ούτε στο τεχνικό τιμ…

---

Social