Ενόψει της τελευταίας αγωνιστικής των ομίλων η Εθνική Ελλάδος έχει εξασφαλίσει την πρόκρισή της, αλλά διατηρεί τη δυνατότητα να τζογάρει ως προς την επιλογή αντιπάλου για την επόμενη φάση.

Ή καλύτερα ως προς την επιλογή θέσης στο ταμπλό των νοκ-άουτ. Αλλά τονίζουμε: να τζογάρει. Και όπως λέγαν οι παλιοί μάγκες, ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά.

Για την ώρα η ομάδα μας στον τζόγο δεν το έχει ρίξει, αλλά με το “πιώμα” όλο και κάτι έχουμε κάνει. Φυσικά δεν αναφερόμαστε σε αλκοόλ και άλλα παρεμφερή είδη που κάνουν τη ζωή μας καλύτερη (έως αποδείξεως του εναντίου!), αλλά στο δηλητήριο του οπαδικού μίσους και της δημοσιογραφικής κακοήθειας ή και ηλιθιότητας. Αυτό το πιοτό οι διεθνείς (θέλοντας και μη) το κατεβάζουν με το κιλό και ίσως γι’ αυτό εμφανίστηκαν στα τρία πρώτα ματς σαν… μεθυσμένοι. Ο έντιμος Γιόνας Καζλάουσκας αναφέρθηκε χθες στο ζήτημα και ελπίζουμε η τοποθέτησή του να αποφορτίσει το κλίμα και να βρει η ομάδα τις ισορροπίες της.

Αυτές είναι οι ευχές, πάμε τώρα στο προκείμενο. Το αν καθαρίσαμε με το ποτό θα φανεί στο παρκέ. Μας μένει όμως ο τζόγος που στην προκειμένη περίπτωση είναι πολύ θελκτικός. Απόψε η ομάδα παίζει με τη Ρωσία (18:30, ΕΤ1) και, αν νικήσει, βγαίνει δεύτερη στον όμιλο της Άγκυρας. Ως δεύτερη, στη φάση των «16» αντιμετωπίζει κατά 80% την Ισπανία και, αν προκριθεί, στη φάση «8» παίζει κατά 3.000% με τις ΗΠΑ. Ακόμα και αν νικήσουμε ηρωικά και πανηγυρικά και τις δύο ομάδες (τα δύο πρώτα φαβορί της διοργάνωσης) το κόστος σε δυνάμεις θα είναι τεράστιο και θα παρουσιαστούμε στην 4άδα με άδειο ντεπόζιτο.

Από την άλλη, με ήττα από τους Ρώσους μένουμε 3οι και αντιμετωπίζουμε κατά 66,6% τη Γαλλία στους “16” και παρακάτω μία από τις Αργεντινή, Σερβία. Καλές ομάδες, εννοείται, αλλά όχι από εκείνες που προκαλούν τρόμο. Βέβαια, αν θέλουμε να λέμε πως έχουμε μια Εθνική κλάσης, θα πρέπει η έννοια «τρόμος» να φύγει από το λεξιλόγιό μας. Και αυτή μοιάζει να είναι η τακτική του κόουτς Καζλάουσκας που θέλει η ομάδα του να παίζει καλό μπάσκετ, με ενέργεια, συγκέντρωση και ταχύτητα στα πόδια, τα χέρια και το μυαλό. Εικόνες από αυτό το μπάσκετ είδαμε στα φιλικά και μένει να τις δούμε και στο Παγκόσμιο.

Έτσι το δίλημμα είναι ξεκάθαρο: παίζουμε μπάσκετ ή παίζουμε ζάρια; Αυτός που παίζει μπάσκετ παίρνει αυτό που του αναλογεί με βάση την αξία του. Στην ελληνική πραγματικότητα αυτό μεταφράζεται: αν νικήσει θα τον πουν ανώτερο, αν χάσει θα τον πουν αφελή, ψώνιο ή ακόμα χειρότερα. Αυτός που παίζει ζάρια παίρνει αυτό που του αναλογεί ανάλογα με τη ρέντα του, ενώ η αξία του περνάει σε δεύτερο πλάνο. Αυτό στην ελληνική πραγματικότητα μεταφράζεται: αν νικήσει θα τον πουν γάτο, αν χάσει πιθανότατα θα του αναγνωρίσουν πως έκανε αυτό που έπρεπε, αλλά ήταν άτυχος.

Είναι παρανοϊκό αλλά είναι αλήθεια: στην Ελλάδα φαίνεται πως αγαπούμε το μπάσκετ, αλλά στην πραγματικότητα προτιμάμε τα ζάρια. Το καλό μπάσκετ αναγνωρίζεται πάντα, αλλά τα αποτελέσματα μετράνε περισσότερο. Έτσι τον πρώτο λόγο έχει πάντα ο κυνισμός. Και μπαίνει στη σκηνή ένας Γιόνας Καζλάουσκας που ως τώρα δεν έχει δείξει να είναι κυνικός. Στην ως τώρα διαδρομή του κερδίζει ή χάνει παίζοντας μπάσκετ και μόνο. Άρα η συμβίωσή του με το ελληνικό πλαίσιο είναι εξ ορισμού δύσκολη. Μένει να δούμε αν αυτός θα μας μάθει μπάσκετ ή εμείς θα τον μάθουμε ζάρια.

πηγή sportnet.gr

---

Social