Η λιτότητα στην Ελλάδα έφερε την βαθειά ύφεση. Το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 4,5% το τελευταία τρίμηνο, η ανεργία έφτασε το 12% περίπου τον Αύγουστο με παράλληλη συρρίκνωση της απασχόλησης, οι εξαγωγές σημείωσαν σημαντική πτώση, υπάρχει αδυναμία κατανάλωσης,

αδυναμία πραγματοποίησης επενδύσεων, υποχώρηση πιστώσεων και τέλος πληθωρισμός 5,2%.

Εάν η Κυβέρνηση συνεχίσει την ίδια πολιτική, δεν πιστεύετε πως θα φέρουν ευεργετικά αποτελέσματα για την οικονομία της Ελλάδας. Θα μειωθούν περαιτέρω η δημόσια κατανάλωση και οι επενδύσεις, η ανεργία θα αυξηθεί, η εικόνα στα νοσοκομεία και σχολεία θα είναι τραγική λόγο των τεράστιων περικοπών που προβλέπεται να γίνουν ενώ το χρέος της χώρας θα μεγαλώνει χάνοντας έτσι την δυνατότητα αυτοδύναμης αποπληρωμής. Ήδη, μετά την αναθεώρηση, το χρέος πιθανώς να ξεπεράσει το 140% του ΑΕΠ για το 2010.

Η Ελλάδα λοιπόν αδυνατεί να έρθει σε τροχιά ανάπτυξης. Το πρόβλημα της ανάπτυξης έχει να κάνει με την πτώση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, η οποία οφείλεται στο πάγωμα των μισθών στις χώρες του κέντρου της ευρωζώνης και κυρίως την Γερμανία. Την προηγούμενη δεκαετία, η πτώση της ανταγωνιστικότητας δεν έγινε άμεσα αισθητή λόγω του φθηνού δανεισμού από το εξωτερικό αλλά και της γιγάντωσης των ελληνικών τραπεζών. Η κρίση του 2007-2009 αποκάλυψε όμως την πραγματική αδυναμία του ελληνικού κεφαλαίου.

Για να υπάρξει ανάπτυξη, θα πρέπει να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα. Η βελτίωσή της θα εξαρτηθεί από το πώς θα κινηθούν οι μισθοί αλλά και η παραγωγικότητα της εργασίας. Η πολιτική του Μνημονίου δυστυχώς δεν ευνοεί την ανάπτυξη.

Από την μια επιφέρει μείωση στους μισθούς. Η λιτότητα αυτή, υπάρχει και στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, συμπεριλαμβανομένης και της Γερμανίας. Άρα και οι μισθοί στην υπόλοιπη Ευρώπη πιέζονται προς τα κάτω. Δεν υπάρχει λοιπόν προοπτική βελτίωσης της Ελληνικής θέσης, παρά το τεράστιο κόστος για τους εργαζομένους.

Από την άλλη, επιχειρεί να βελτιώσει την παραγωγικότητα μέσω της απελευθέρωσης των αγορών και της συρρίκνωσης του κράτους. Πρόκειται για τις πλέον συντηρητικές ιδέες στην οικονομική θεωρία, οι οποίες έχουν δυστυχώς επανακάμψει πρόσφατα. Ακούγεται όλο και πιο έντονα η άποψη ότι για να βγουν οι οικονομίες από την κρίση, πρέπει να συρρικνωθεί το δημόσιο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την μεγέθυνση του ιδιωτικού τομέα.

Ο καθηγητής του Χάρβαρτ Αλμπέρτο Αλεσίνα, είναι ένας από τους υποστηρικτές της άποψης αυτής. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΔΝΤ κρατάει κριτική στάση απέναντι στις θέσεις του Αλεσίνα.

Η συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη αποδεικνύεται μάλλον πως ήταν ένα σφάλμα ιστορικό. Φαίνεται πως η Ευρωζώνη αποτελεί μηχανισμό δημιουργίας πλεονασμάτων για το κέντρο, ιδίως για την Γερμανία, και ελλειμμάτων για την περιφέρεια.

Η Ελλάδα υποφέρει από την υψηλή ισοτιμία με την οποία μπήκε στο Ευρώ. Πιέζεται ακόμα από την απώλεια νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής, από το Σύμφωνο Σταθερότητας και από τις δομικές πιέσεις στην αγορά εργασίας.

Όλες οι αλλαγές που έχουν λάβει χώρα στην Ευρωζώνη από το ξέσπασμα της κρίσης και μετά, είναι σε ακόμη πιο συντηρητική κατεύθυνση. Το αποκορύφωμα ήταν η τελευταία πρόταση της Μέρκελ για μόνιμο μηχανισμό διαχείρισης κρίσεων όπου μέρος του κόστους θα επωμίζονται και οι ιδιωτικές τράπεζες.

Ίσως θα πρέπει η Ελλάδα να επανεξετάσει την συμμετοχή της στην Ευρωζώνη ώστε να μπορέσει να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και κατ’ επέκταση να μπορέσει να αντιμετωπίσει την κρίση.

Το χρέος είναι άμεσα συνδεδεμένο με τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Όσο η ανταγωνιστικότητα μειώνεται, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών με το εξωτερικό αυξάνεται. Άρα η χώρα πρέπει να δανειστεί από το εξωτερικό και από τις τράπεζες του κέντρου για να καλύψει το εξωτερικό της έλλειμμα. Παράλληλα, γιγαντώθηκαν οι ελληνικές τράπεζες που δάνειζαν για κατανάλωση. Ο μεγάλος όγκος δανεισμού στην χώρα μας είναι ιδιωτικός και όχι δημόσιος. Το ίδιο συνέβη και στις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας. Στην ρίζα του περιφερειακού χρέους, βρίσκεται το Ευρώ.

Η Ελλάδα μάλλον είναι αδύνατο να προπληρώσει το δάνειο αυτοδύναμα. Στο άμεσο μέλλον το χρέος θα φτάσει το 170%-180% του ΑΕΠ με προοπτικές ανάπτυξης μηδενικές. Η Κυβέρνηση το παραδέχεται και γι’ αυτό ρίχνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων την αναδιάρθρωση του χρέους. Η αναδιάρθρωση όμως από μόνη της δεν αποτελεί πανάκια. Εξαρτάται από το πώς θα γίνει και κυρίως από το αν θα υπάρξει πρωτοβουλία από πλευράς του δανειζόμενου με διαφάνεια και συμμετοχή της κοινωνίας.

Για να αντιμετωπιστεί λοιπόν το χρέος, θα πρέπει να παρθούν πολύ δραστικά μέτρα. Θα πρέπει καταρχάς να υπάρξει μονομερή στάση πληρωμών. Επίσης, θα πρέπει να υπάρξει διαφάνεια, δηλαδή να ανοιχθούν τα αρχεία του Υπουργείου Οικονομικών ώστε να ενημερωθεί η κοινωνία για το τι πραγματικά συμβαίνει με το χρέος. Συγκεκριμένα, ποιο μέρος του χρέους είναι απεχθές, ποιο παράτυπο, ποιο παράνομο.

Σε αυτήν την βάση, θα πρέπει η Ελλάδα να προχωρήσει σε συνολική αναδιαπραγμάτευση, υπό την ελληνική νομοθεσία, με την προοπτική να υπάρξει ουσιαστική συμμετοχή των τραπεζών που κατέχουν μεγάλο μέρος του χρέους.

Όσο περισσότερο καθυστερεί η Ελλάδα, τόσο ποιο δύσκολο θα γίνεται το πρόβλημα. Αφενός, ο όγκος του χρέους θα περάσει κάτω από την ξένη νομοθεσία, δεδομένου ότι η Ελλάδα θα συνεχίζει να παίρνει δάνεια από το Μνημόνιο τα οποία δεν εμπίπτουν στην Ελληνική νομοθεσία, αφετέρου οι Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες θα ισχυροποιήσουν την θέση τους και την διαπραγματευτική τους δύναμη.

Η μονομερής στάση πληρωμών θα κάνει πολύ δύσκολο τον δανεισμό της Ελλάδας από το εξωτερικό. Η στάση όμως πληρωμών δεν είναι ο μόνος παράγοντας που καθορίζει την δυνατότητα μιας χώρας να δανειστεί.

Τέλος, αναφορικά με τις καταστροφικές συνέπειες της παύσης πληρωμών ως προς την διεθνή θέση της Ελλάδας, αξίζει να σημειωθεί πως η Αργεντινή έγινε μέλλος των G20.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, αποτελεί την καρδιά του προβλήματος. Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να βάλει την οικονομία της σε μια πιο παραγωγική βάση εάν δεν βγει από την Ευρωζώνη. Μα τέτοια κίνηση ενέχει βέβαια κινδύνους, δημιουργεί όμως προοπτικές ανάπτυξης και βαθειάς κοινωνικής αλλαγής.

Η έξοδος από την Ευρωζώνη θα πρέπει να γίνει χωρίς προηγούμενη ανακοίνωση ώστε να αποφευχθεί κατά το δυνατόν η διαρροή κεφαλαίου στο εξωτερικό. Οι τράπεζες θα πρέπει να κλείσουν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ώστε να μην υπάρξει πανικός των καταθετών. Η επιστροφή στην δραχμή αλλά και η παραγραφή του χρέους, θα δημιουργήσει προβλήματα στις τράπεζες που θα πρέπει αμέσως να τεθούν υπό το δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία ώστε να προστατευτούν οι καταθέσεις. Ο δημόσιος έλεγχος θα επιτρέψει στις τράπεζες να αρχίσουν ξανά να χρηματοδοτούν τον παραγωγικό τομέα που τώρα ασφυκτιά. Θα μπουν έτσι οι βάσεις για τη συνολική αναδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού.

Η αλλαγή του νομίσματος θα φέρει σοκ στην αγορά και για ένα διάστημα θα υπάρξουν παράλληλες τιμές σε ευρώ και δραχμές. Θα υπάρξει επίσης υποτίμηση και άρα τόνωση των εξαγωγών που είναι απολύτως απαραίτητη. Οι τιμές των εισαγομένων θα ανέβουν, ιδίως του πετρελαίου, άρα θα χρειαστεί κρατική παρέμβαση για την εγγύηση της λειτουργίας μεγάλου φάσματος επιχειρήσεων. Θα χρειαστεί επίσης κρατική παρέμβαση στα μεσαία εισοδήματα με σκοπό την στήριξη, πράγμα που σημαίνει αναδιανομή μέσω φορολογίας και μισθολογικής πολιτικής.

Όσο για το δημόσιο έλλειμμα, η εμπειρία δείχνει ότι εξαλείφονται σε σύντομο χρονικό διάστημα εφόσον η χώρα μπει σε διαδικασία ανάκαμψης. Για ένα διάστημα μετά την έξοδο από το ευρώ, το κράτος θα μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες του με την έκδοση νομίσματος το οποίο θα αυξήσει τον πληθωρισμό, θα μειώσει την πραγματική αξία του νομίσματος οπότε και υποτίμηση αυτού, αλλά θα συμβάλλει στην αύξηση της παραγωγικότητας άρα και της ανάπτυξης που αυτήν την στιγμή είναι ποιο σημαντικά.

Η Ευρώπη σταδιακά μεταλλάσσεται σε δευτερεύουσα παράγοντα του παγκόσμιου συστήματος.

Οι περιφερειακές χώρες αντιμετωπίζουν την προοπτική μόνιμης λιτότητας, η οποία θα συνεχίσει να αποφέρει οφέλη για την Γερμανία. Το μέλλον τους περιλαμβάνει υψηλή ανεργία, χαμηλή ανάπτυξη, μείωση των εισοδημάτων και κοινωνική σκληρότητα.

Δεδομένου ότι η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη και η Ιταλία, αντιμετωπίζουν τεράστιο όγκο χρέους, στην πράξη θα έχουν να αντιμετωπίσουν πιθανότατα τον κίνδυνο παύσης πληρωμών. Οι κίνδυνοι για τις τράπεζες του κέντρου είναι θανάσιμοι. Ήδη η Ιρλανδία αναγκάζεται να ακολουθήσει τον δρόμο της Ελλάδας με την αποδοχή του ΔΝΤ-ΕΕ.

Είναι πιθανόν, ως εκ τούτου, να αλλάξει άρδην η μορφή της Ευρωζώνης στο άμεσο μέλλον. Οι πιέσεις στην περιφέρεια μπορεί να δημιουργήσουν ρήγμα στο κοινό νόμισμα, ωθώντας τη Γερμανία στην εισαγωγή ενός ευρώ για το κέντρο και ενός για την περιφέρεια. Μπορεί ακόμη να υπάρξει διάλυση της Ευρωζώνης με διατήρηση μόνο του σκληρού πυρήνα της και έξοδο των περιφερειακών χωρών.

Πηγή:

http://www.kourdistoportocali.com/default.aspx?pageid=3645

---

Social